Als je iemand voor altijd moet missen

Als je iemand voor altijd moet missen

Ik heb lang nagedacht of ik dit ging doen of niet. En daarmee bedoel ik of ik dit artikel wel of niet wil schrijven. En aangezien je dit nu aan het lezen bent heb ik dus besloten te gaan schrijven en het te publiceren op mijn blog. Mensen die mij kennen zullen misschien denken dat dit wel een erg persoonlijk onderwerp is om online te zetten. Ik heb er echter goed over nagedacht en ik heb er een goed gevoel bij. Omdat het vandaag, zondag 8 oktober, een bijzondere dag is vertel ik wie ik mis en wat dat gemis onder andere met mij doet.

Als je iemand voor altijd moet missen

Er is namelijk iemand die ik voor altijd moet missen. Het liefste benoem ik hem niet omdat ik hem die privacy graag gun. Maar tegelijkertijd ga jij je als lezer dan misschien de hele tijd afvragen wie ik dan mis en dat komt de tekst ook niet ten goede. Bovendien schrijf ik in dit stuk vooral over mezelf en het grote gemis. Door het bij mezelf te houden probeer ik zoveel mogelijk zijn privacy te respecteren, zoals hij het ook naar mijn inschatting het liefste gezien had. Diegene die ik voor altijd moet missen is mijn jongere broer. Mijn jongere broer is een aantal jaren geleden overleden. We waren altijd met zijn drieën en zijn nu met zijn tweeën. Iemand voor altijd moeten missen doet heel veel pijn.

Het doet zeer en dat slaat iedere keer weer in als een bom

Hoeveel pijn het doet als een dierbare er niet meer is, is eigenlijk niet te beschrijven. Het doet zeer in alle vezels die je in je hebt. Het is onwerkelijk dat je iemand nooit meer zult zien of spreken. Het doet mij ook heel erg pijn dat mijn kinderen hem nooit zullen leren kennen. En, dat ik hem nooit mijn kinderen kan laten zien. Alleen al het schrijven van die zinnen doet heel veel pijn. Ik had het graag anders gezien.

Iemand moeten missen doet niet 24 uur per dag zeer, bij mij niet in ieder geval. Ik denk ook regelmatig terug aan mooie en waardevolle herinneringen en ben daar natuurlijk enorm dankbaar voor. Maar het gemis steekt wel regelmatig en vaak onverwachts de kop op. Dat slaat dan opeens in als een bom. Al is hij er al een aantal jaren niet meer, toch kan ik mij soms opeens weer realiseren dat hij er echt niet meer is, dat hij écht is overleden. Het is een wond die nooit over gaat. Iemand moeten missen is als een soort fantoompijn. Diegene is er niet meer maar het gemis doet veel pijn.

Ik geef het bewust geen plek

Tijd heelt wat mij betreft niet alle wonden en ‘het’ een plekje geven vind ik persoonlijk niet eens een optie. Waarom zou ik het een plekje willen geven? Dat wil ik niet en dat ga ik ook niet doen. Wel is het zo dat je op een bepaalde manier leert leven met het gemis, je kunt immers niet anders. Ik ben een dierbare kwijtgeraakt maar ik ben ook een groot gedeelte van mijn naïviteit kwijtgeraakt. Ik heb niet meer de illusie dat nare dingen altijd alleen bij andere mensen gebeuren. Of dat dat alleen maar situaties zijn waar je over leest of over hoort. Iedereen kan iemand verliezen. Diegene glipt door je vingers en je kunt er niets tegen doen.

Alles gaat door

Wat ik eigenlijk het meest gekke vind aan het verliezen van iemand is het feit dat alles gewoon maar doorgaat. De wereld gaat gewoon door alsof er niets gebeurd is. Het dagelijkse leven gaat gewoon door alsof er niks veranderd is. De zon komt gewoon iedere dag op en gaat ook iedere dag weer onder. Terwijl er voor mij wel degelijk iets wezenlijks anders is. Een essentieel persoon is er niet meer. Hoe kan alles zo hetzelfde lijken terwijl alles eigenlijk anders is? Niks is hetzelfde, alles is anders.

Wat zeg je wel en wat zeg je niet

Naast dat het heel gek is dat het dagelijkse leven hetzelfde lijkt terwijl alles anders is, zijn sommige simpele vragen in een bepaalde mate complex geworden. In de periode na het overlijden vond ik het moeilijk om vragen te beantwoorden in de categorie ‘hoe gaat het met je?’. Want wat bedoelt diegene? Wil diegene gewoon weten hoe het gaat of wil diegene echt weten hoe het gaat? Verwacht diegene dat ik antwoord met ‘goed’ en dat we daarna over een willekeurig onderwerp gaan praten of verwacht diegene dat ik vertel hoe ik mij voel? Op een gegeven moment leerde ik dat ik vooral zelf moet bepalen wat ik wil antwoorden en dat ik voor mezelf moet bepalen of ik zin heb in een luchtig of zwaar gesprek.

Daarnaast is er nóg een simpele vraag die soms lastig te beantwoorden is. Deze vraag komt niet zo vaak voorbij maar af en toe vraagt er eens iemand of ik ook broers en zussen heb. Ja, dat lijkt een makkelijke vraag. Maar het geven van een antwoord is soms een dilemma. Want, zal ik gewoon antwoorden dat ik twee broers heb en dat ik de middelste ben? Maar dan vergeet ik een belangrijk detail.

Een optie die ik nooit heb overwogen is om te vertellen dat ik één broer heb, het zal voor mij namelijk nooit goed voelen om het bestaan van mijn jongere broer te verzwijgen. In de praktijk vertel ik vaak dat ik twee broers heb waarvan er één is overleden. Maar dat is ook niet altijd fijn. Een gewoon luchtig gesprek kan dan opeens heel zwaar worden. Maar de realiteit is nou eenmaal dat het is zoals het is.

Mooie herinneringen

Zoals ik al schreef ben ik erg dankbaar voor alle mooie herinneringen die ik heb. Vaak kijk ik met een gelukkig gevoel terug op die herinneringen. Maar, het is ook pijnlijk om soms te beseffen dat er ook veel mooie, leuke of grappige herinneringen zijn die ik samen met mijn jongere broer heb, maar nu niet meer met hem kan delen. Alsof ik met hem ook een stukje van mezelf ben verloren.

Zo bleven wij bijvoorbeeld een periode op vrijdagavond met zijn tweeën alleen thuis. Ik weet niet meer hoe oud we waren, ik denk iets van 12 en 14 jaar ongeveer. We waren in ieder geval oud genoeg om alleen thuis te blijven. Mijn ouders gingen naar dansavonden of dansles en mijn oudere broer ging uit met zijn vrienden. Daar heb ik hele fijne herinneringen aan. Op die avonden hadden wij het echt goed samen, lekker chippies eten en televisie kijken. We vonden het allebei heerlijk rustig in huis. Daar kijk ik echt fijn op terug. Maar ik kan tegen niemand meer zeggen “weet je nog, toen die avonden dat wij zo lekker alleen thuis mochten blijven?” En dat vind ik erg.

En zo zijn er nog veel meer leuke herinneringen, herinneringen die alleen nog in mijn hoofd bestaan of op foto’s. Maar ook herinneringen die ik nog wel kan delen met mijn oudere broer of mijn ouders hebben een andere lading gekregen. Hoe fijn iets ook is geweest en hoe leuk we daar nu nog over kunnen praten, er is altijd het besef dat één van de hoofdpersonen uit het verhaal er nu niet meer is.

Pijn is fijn

Het overlijden van mijn jongere broer is een groot gemis, ik had hem het liefste nog in ons midden gehad. Ik had zo graag gezien dat mijn jongens hem hadden leren kennen en hij hen. Ik denk dat ze dol op mekaar waren geweest. Maar helaas loopt het leven anders. Hij is er niet meer en dat doet pijn. Maar de pijn die dat gemis teweeg brengt is soms ook fijn. De pijn herinnert mij er aan wat voor mooi persoon hij was en de pijn herinnert mij er aan om aan hem te denken en dankbaar te zijn dat hij in mijn leven is geweest. Ook herinnert de pijn mij eraan hoe trots ik ben zijn zus te zijn. De pijn zorgt er bovendien voor dat ik het verlies nooit een plekje kan en ga geven en mijn herinneringen aan hem levend houd.

De pijn zorgt er voor dat ik je voor altijd zal missen.

Iemand voor altijd moeten missen is heel zwaar. Ook ik ben een dierbare kwijt en vandaag schrijf ik daarover.

 

21 gedachten over “Als je iemand voor altijd moet missen

  1. Wat je schrijft voelt enorm herkenbaar. Ik verloor vorig jaar mijn oma in september. Dat is nu dus iets meer dan een jaar en maand geleden. Maar weet je, wennen dat ik bij opa kom en ze daar nooit meer is zal het nooit doen. En het is inderdaad een wonde die nooit helemaal zal helen. Ik begrijp je gevoel enorm, heel veel sterkte! <3
    Nikita onlangs geplaatst…Rome is niet in een dag gebouwdMy Profile

    1. Dankjewel voor je mooie reactie! Misschien is het ook maar goed dat het nooit zal wennen dat iemand er niet meer is, daardoor is diegene er toch nog een beetje. Ik had lang getwijfeld of ik het stuk wel moest schrijven voor mijn blog. En de verschillende lieve reacties, waaronder die van jou, doen mij enorm goed!

  2. Ik vind ten eerste dat je je gevoel zo mooi en voelbaar hebt omschreven. Ik kan zeker uit je verhaal opmaken dat je broertje een belangrijk persoon is geweest voor je. Bijzonder dat je ook schrijft dat je het geen plek wikt geven. Je laat het verdriet toe wanneer het komt en daar zit eigenlijk best iets logisch in…💕
    Essma onlangs geplaatst…Little Origin Photo Diary #27My Profile

    1. Dankjewel voor je lieve reactie! Dat waardeer ik echt enorm. Het hebben van een blog is toch wel bijzonder. Er reageren mensen die je eigenlijk niet kent en toch voelt dat heel erg goed! Dankjewel!

  3. Ik herken wat je schrijft helaas. Zowel over mijn vader die al jaren overleden is, maar zeker over het overlijden van mijn broer twee maanden geleden. Wat zeg ik nou op de vraag of ik broers of zussen heb. Nee nu niet meer, maar zijn bestaan ontkennen wil ik niet. Het is en blijft mijn broertje. Maar de jeugdherinneringen kan ik met niemand meer delen los van mijn moeder.

    1. Ik heb het overlijden van jouw broer inderdaad meegekregen op je blog. Dat raakte mij toen, zeker omdat je er ook zo open over schreef. Ik vind het ook heel naar dat er herinneringen zijn die alleen nog in mijn hoofd voortbestaan en die ik niet meer met iemand kan delen. Dat is zo’n vreemd en akelig besef. Bedankt voor je mooie reactie op mijn artikel.

  4. Dag Maaike,
    Mooi dat je zo’n mooi monumentje op zijn verjaardag hebt gemaakt. Mooi dat je dit kwetsbare wilt delen. Meestal worden mooie momenten gedeeld, waar je trots op bent. Dit is een intens droevig moment. Dat is ook goed om te delen., maar niet makkelijk. Ik begrijp je twijfel gedeelde smart is halve smart is een oud gezegde. Gedeelde vreugde dubbele vreugde.
    Het is een heel oud gezegde maar wel waar. Ik denk dat je verhaal veel mensen aan spreekt.mij spreekt het zeker aan. Ik mis ook mensen die ik NOOIT meer zal spreken/ zien. Het blijft pijnlijk.
    Je dagelijkse leven wordt er niet meer door beheerst, maar mensen zijn in je leven geweest en dat blijft verdrietig om ze te moeten missen. Een broer is zo dicht in je leven geweest.We zaten vanochtend aan ontbijt(we zijn op vakantie met 5 mensen)en een van onze mede vakantie vierders heeft onlangs zijn vrouw verloren en toen had hij het ook over herinneringen.hij was vroeg wakker om 4 uur. Ga je dan liggen piekeren vroegen we hem? Nee zei hij. Ik denk aan de mooie dingen die ikheb gehad vertelde hij.ik had je blog nog niet gelezen. Dat doe jij dus ook Maaike. Fijn hoor dat dat kan.ik zelf heb het ook het liefste, praten over de persoon die er niet meer is. Met sommigen gaat dat makkelijker en ik weet niet of het soms nog te pijnlijk is voor mensen die er niet over willen/ kunnen praten. Je hebt me wel weer aan het denken gezet ik twijfel ook vaak om er met iemand over te beginnen maar achteraf ben je vaak blij dat je de stap hebt gezet.bedankt Maaike.

    Groet Ida en een goede dag gewenst.

    1. Hoi tante Ida, bedankt voor je mooie en lieve reactie! Dat doet mij ook veel goeds. De inschatting of het te pijnlijk is om met iemand over een verlies te praten is inderdaad een lastige. Dat vind ik ook. En het is inderdaad ook zoals je zegt, achteraf ben je vaak content dat je wél wat hebt gezegd. Mijn ervaring is dat ik het, zeker in het begin, soms raar vond dat mensen die wisten van het overlijden helemaal niks zeiden! Dus als ik weet dat mensen in een moeilijke periode zitten probeer ik eigenlijk altijd wel iets te zeggen of steun te tonen. Soms pakt dat ook niet altijd goed uit, omdat bijvoorbeeld het moment niet goed was. Maar niks zeggen en doen alsof er niks aan de hand is voelt ook niet goed. Het is gewoon lastig!
      Groetjes Maaike

    1. Dankjewel! Ik heb lang getwijfeld of ik er inderdaad over wilde schrijven en of ik het op mijn blog wilde zetten. En het voelde inderdaad goed. Zeker omdat er allemaal fijne reacties opkomen. Dus dankjewel!

    1. Ja, schrijven werkt inderdaad fijn! Sowieso werkt schrijven fijn omdat je daardoor toch op een bepaalde manier je gedachten een beetje kunt ordenen. En dat er dan ook nog allemaal fijne en lieve reacties op komen werkt natuurlijk helemaal fijn. Dat waardeer ik enorm!

  5. Jeetje, wat ontzettend heftig dat je je jongere broer moet missen, al op zo’n jonge leeftijd. Ik heb je artikel echt met heel veel kippenvel gelezen. Wat verwoord je mooi de verschillende kanten. Ik kan me goed voorstellen hoe lastig zelfs de meest basale vragen soms zijn, maar ook hoe mooi het anderzijds moet zijn om de mooie herinneringen aan je broer te koesteren. Ik vind het echt heel mooi hoe je hierin staat. Het moet een vreselijk gemis zijn, maar zo te horen is je broer in gedachten nog elke dag bij je!

    1. Bedankt voor je lieve reactie! Al die mooie en lieve reacties op mijn artikel zijn echt zo waardevol! En ja, hij is inderdaad iedere dag in gedachte bij me!

  6. Wauw, mooi stuk. Ik herken het! Gemis blijft pijn doen, niet 24 uur maar altijd wel even een keertje. Gaat nooit weg. Dat tijd heelt is wat mij betreft ook onzin en een plekje geven slaat helemaal nergens op. Dat zeggen alleen mensen die het niet hebben meegemaakt. Iemand zo dierbaar en zo onlogisch moeten missen. Super mooi geschreven. Je schendt zijn privacy niet wat mij betreft, je eert hem wel! X
    Roelina onlangs geplaatst…Hooked aan mijn iPhone 7: de mobiele telefoon TAGMy Profile

    1. Dankjewel voor je lieve reactie en fijn dat je onder andere herkent dat een groot verlies een plekje geven zo’n onzin is. Jouw laatste zin vind ik zo fijn om te horen! Dank!

  7. Ik Kwam via via op Facebook je stukje tegen.
    Zo herkenbaar. Mijn 4 jaar jongere broer moeten we al bijna 9 en een half jaar missen. De vraag over hoeveel broers/zussen je hebt, is zo herkenbaar. Voor mij zijn we altijd nog met 4 kinderen. Hij hoort bij ons gezin, mijn ouders , 2 andere broers en ik. Mijn oudste was 1 toen zijn oom overleed. Dus er zijn voor hem alleen maar foto’s. Zijn broertjes en zusje zegen vaak dat ze hun oom missen, maar we houden hem op onze manier er bij, door over hem te praten, en als we een mooie zons ondergang zien, zeggen de kids dat hun oom dat heeft geverfd. Zo verzinnen ze op hun manier ook dingen.
    De rugzak met verdriet is niet meer zo zwaar, maar we zullen hem voor de rest van ons leven mee dragen.
    Sterkte

    1. Dankjewel voor je mooie en uitgebreide reactie op mijn artikel over het verlies van mijn broer. Ik vind het zo bijzonder dat er zo veel dingen zo herkenbaar zijn. En wat ga je mooi om met jullie verlies door de kinderen er op een voor hun behapbare manier bij te betrekken. En hoe je dat omschrijft van de rugzak met verdriet vind ik ook mooi verwoord. Dank!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge